Nadzór inwestorski · Bezpieczeństwo systemów IT/OT
Sprawdzamy warstwę, której nie widać w protokole odbioru: konfiguracje, dostępy, podział sieci i procedury. Wyłącznie w interesie Inwestora, bez powiązań z wykonawcami i dostawcami sprzętu. Przy obiektach w budowie i przy tych, które już pracują.
Definicja usługi
Niezależny nadzór nad bezpieczeństwem systemów IT/OT to kontrola warstwy logicznej obiektu, prowadzona wyłącznie w interesie Inwestora, przez podmiot niezwiązany z żadnym wykonawcą ani dostawcą sprzętu. Sprawdzamy, jak systemy zostały skonfigurowane, kto ma do nich dostęp i czy da się je odtworzyć po awarii.
Nasza rola zaczyna się dokładnie w tym punkcie, w którym kończy się praca instalatora: urządzenie jest zamontowane, zasilone i podłączone, a teraz ktoś je konfiguruje. To, jakie będzie miało hasło, czy zostanie zaktualizowane, kto będzie mógł się do niego zdalnie połączyć i w której strefie sieci się znajdzie, decyduje o bezpieczeństwie całego obiektu.
I jest niewidoczne po zakończeniu prac. Nikt nie zapisze w protokole odbioru „zostawiliśmy hasło fabryczne” ani „nasz kanał serwisowy pozostaje otwarty”. To trzeba aktywnie sprawdzić — i mieć podstawę, by nie odebrać instalacji, dopóki nie zostanie poprawiona.
Rzeczywiste ustawienia, nie deklaracje z prezentacji.
Poświadczenia fabryczne, konta imienne, drugi składnik logowania.
Czy segmentacja jest realna, czy tylko narysowana w projekcie.
Bramy VPN, kanały serwisowe wykonawców, połączenia z chmurą producenta.
Stan w chwili odbioru i plan na kolejne lata życia obiektu.
Czy da się z nich realnie odtworzyć obiekt.
Czy widać, kto co zrobił, i czy wiadomo, co robić po incydencie.
Punkt odniesienia
obiektów — co najmniej tyle zaatakowano w ciągu jednego dnia
zaawansowanych technik użytych przez napastnika
brama VPN bez drugiego składnika logowania
lat życia obiektu wobec krótkiego wsparcia sprzętu
29 grudnia 2025 roku w co najmniej trzydziestu polskich farmach wiatrowych i fotowoltaicznych oraz w firmie produkcyjnej unieruchomiono systemy sterowania. Z opublikowanego raportu CERT Polska (NASK) wynika, że nie użyto żadnej zaawansowanej techniki. Wystarczyła brama zdalnego dostępu widoczna z internetu bez drugiego składnika logowania oraz fabryczne hasła na urządzeniach w środku.
Tego samego dnia zaatakowano elektrociepłownię, spenetrowaną głębiej niż farmy — napastnik przebywał w jej sieci od wiosny i wykradł centralną bazę kont. Trwałych szkód jednak nie wyrządził, bo zatrzymała go nowoczesna ochrona stacji roboczych. Różnica między obiektem unieruchomionym a obronionym nie była dziełem przypadku. Wynikała z decyzji podjętych wcześniej, przy budowie i konfiguracji środowiska.
To nie jest lista błędów sektora energetycznego. To lista błędów każdego wdrożenia, którego nikt nie sprawdził.
Pełną rekonstrukcję obu raportów CERT Polska, w tym drogę napastnika przez cudzą farmę wiatrową do elektrociepłowni, opisujemy w artykule Atak z 29 grudnia 2025: sześć decyzji, które przesądziły o wyniku.
Cały nasz zakres, mimo technicznej złożoności, sprowadza się do trzech pytań zadawanych konsekwentnie każdemu systemowi w obiekcie.
Większość incydentów zaczyna się od dostępu, który nie powinien istnieć: bramy widocznej z internetu, otwartego kanału serwisowego, konta byłego wykonawcy, połączenia urządzenia z chmurą producenta, o którym nikt nie decydował.
O skali szkody decyduje nie samo wejście, lecz to, co można zrobić po wejściu. Realny podział sieci na strefy i rozdzielenie uprawnień zamieniają poważny incydent w drobny.
Zdarzenia będą się przytrafiać zawsze. Znaczenie ma, czy zostaną wykryte w godzinę czy po roku i czy obiekt potrafi wrócić do pracy z odtworzonej konfiguracji.
Zasada, na której opiera się cała usługa: nie przyjmujemy deklaracji, przyjmujemy dowody. Każde potwierdzenie z naszej strony opiera się na sprawdzonym pliku konfiguracyjnym, wykonanym teście lub zweryfikowanym zapisie, nie na oświadczeniu wykonawcy.
Zaczynamy od granicy zakresu, bo jest kluczowa dla właściwego zrozumienia naszej roli i dla uniknięcia nakładania się kompetencji z pozostałymi uczestnikami procesu inwestycyjnego.
Cała warstwa fizyczna, budowlana i elektroenergetyczna: konstrukcje i hale, moduły i turbiny w części mechanicznej, place, tory i rozjazdy, suwnice w części mechanicznej i elektrycznej, okablowanie strukturalne i światłowodowe, trasy kablowe, szafy i punkty dystrybucyjne, transformatory, rozdzielnice i aparatura łączeniowa, zasilanie gwarantowane, montaż urządzeń, pomiary certyfikacyjne, próby, dozór techniczny oraz odbiory branżowe.
Nie wchodzimy w kompetencje projektantów, elektryków, monterów, inspektorów nadzoru budowlanego ani służb dozoru technicznego. Zakładamy, że prace te są wykonane prawidłowo i podlegają odrębnemu, właściwemu nadzorowi branżowemu.
Warstwa logiczna: konfiguracja urządzeń i systemów, konta i uprawnienia, realny podział sieci na strefy, kanały zdalnego dostępu, integracje, aktualność oprogramowania, kopie zapasowe i odtwarzalność, zapisy zdarzeń oraz procedury na wypadek incydentu.
To warstwa, której nie widać po zakończeniu prac i której nie obejmuje żaden pojedynczy protokół odbioru branżowego.
Sposób sprawdzania jest ten sam. Różni się lista systemów, profil ryzyka i to, co konkretnie traci Inwestor, gdy coś przestanie działać.
Obiekt bezobsługowy, sterowany zdalnie. Falowniki, sterowniki turbin, telemechanika, SCADA, stacja abonencka, magazyn energii i kanały producenta.
Zobacz ofertę dla tego obiektuSieć komputerowa z pokojami. System recepcyjny, zamki, automatyka budynku, monitoring, płatności, sieć dla gości i systemy zaplecza.
Zobacz ofertę dla tego obiektuPlac składowy sterowany bazą danych. System terminalowy, brama i OCR, wagi, suwnice, sieć radiowa placu oraz integracje EDI i celne.
Zobacz ofertę dla tego obiektuNadzór nie jest jednorazowym audytem tuż przed uruchomieniem. Kontrola przeprowadzona na samym końcu wykrywa błędy w momencie, w którym ich naprawa jest najdroższa.
Katalog wymagań przekazujemy wykonawcom na starcie, jako element specyfikacji i warunek odbioru, wraz z listą dowodów, które trzeba będzie przedstawić. Obowiązek wykazania zgodności leży po ich stronie, a nadzór jest dowodem weryfikacji. To najtańszy moment na postawienie wymagań: nie kosztują nic poza zapisem w dokumencie.
Weryfikujemy dokumentację i propozycje wykonawców: czy zaprojektowany podział sieci jest realny, czy zdalny dostęp pomyślano bezpiecznie, czy przewidziano zbieranie zapisów zdarzeń i ochronę stacji roboczych, jak długo wybierany sprzęt będzie miał wsparcie producenta. Błąd wychwycony na rysunku kosztuje poprawkę w dokumencie.
Etap kluczowy — tutaj powstaje bezpieczeństwo obiektu i tutaj rodzi się większość błędów. W miarę uruchamiania kolejnych systemów sprawdzamy ich rzeczywistą konfigurację i każdą niezgodność zapisujemy w rejestrze, przypisujemy do konkretnego wykonawcy i pilnujemy jej usunięcia. Pracujemy na eksportach konfiguracji, nie na prezentacjach.
Przed uruchomieniem sprawdzamy praktycznie to, co wcześniej weryfikowaliśmy na dokumentach: skanowanie podatności, weryfikacja widoczności obiektu z internetu, test podziału sieci, kontrolowana próba wejścia tą samą drogą, którą wybrałby napastnik, oraz test odtworzenia konfiguracji z posiadanych kopii.
Przekazujemy raport ze stanem bezpieczeństwa obiektu w chwili uruchomienia, listą stwierdzonych uwag wraz z ich statusem oraz rekomendacją na okres eksploatacji. Po usunięciu uwag przeprowadzamy retest i sprawdzamy, czy zostały faktycznie usunięte, a nie jedynie zgłoszone jako usunięte.
Pełna lista urządzeń, wersji oprogramowania, kont, kanałów zdalnego dostępu i połączeń zewnętrznych — łącznie z tymi, o których nikt już nie pamięta. To zwykle najbardziej zaskakujący element całej pracy.
Weryfikacja tych samych obszarów co przy budowie, zakończona listą ustaleń uszeregowanych według realnego skutku, a nie formalnej klasyfikacji. Osobno wskazujemy to, co można poprawić bez przerwy w pracy obiektu.
Konkretne zmiany z przypisaniem do wykonawcy, integratora lub firmy serwisowej, z podziałem na możliwe do wykonania zdalnie, wymagające wyjazdu i wymagające postoju. Postoje planujemy tam, gdzie praca i tak jest ograniczona.
Sprawdzenie, czy zmiany zostały faktycznie wykonane, oraz ustalenie rytmu kolejnych przeglądów — ze szczególnym uwzględnieniem rotacji dostępów po każdej zmianie wykonawcy lub firmy serwisowej.
Co odróżnia nas od klasycznego audytu
Audyt kończący się dokumentem pełnym uwag przenosi cały ciężar na Inwestora, na wykonawcę i na firmę serwisową. W praktyce oznacza to kolejne spotkania, kolejne wyceny „prac dodatkowych” i spory o to, jak dane zalecenie należy rozumieć.
My robimy krok dalej. Siadamy z inżynierem wykonawcy, integratora lub firmy utrzymaniowej przy konkretnym urządzeniu i przechodzimy przez konfigurację razem z nim: pokazujemy, jak zbudować realny podział sieci na strefy, jak skonfigurować zdalny dostęp z drugim składnikiem logowania i ograniczeniem źródeł połączeń, jak wyłączyć wbudowane konta i usługi zalecane przez producenta do zablokowania, jak ustawić rotację poświadczeń między obiektami i jak zorganizować kopie, z których naprawdę da się odtworzyć obiekt.
Nie przejmujemy zakresu wykonawcy ani firmy serwisowej i nie zwalniamy ich z odpowiedzialności za dostarczony system — pomoc we wdrożeniu nie zmienia tego, kto za co odpowiada. Nie prowadzimy też stałej obsługi eksploatacyjnej obiektu w ramach tego wynagrodzenia; jeśli Inwestor sobie tego życzy, jest to odrębna, dobrowolna umowa serwisowa.
Nadzór prowadzi dwóch specjalistów. Taki skład nie wynika z wygody, lecz z natury zadania: bezpieczeństwo obiektu powstaje na styku dwóch światów — poprawnie zbudowanej infrastruktury oraz świadomej obrony przed atakiem. Rzadko spotyka się obie te kompetencje w jednej osobie.
Wieloletni biegły sądowy z zakresu teleinformatyki, współpracujący z policją, prokuraturą i sądami. Zawodowo zajmuje się systemami, serwerami i sieciami — od projektu, przez wdrożenie, po nadzór nad utrzymaniem.
Dla Inwestora doświadczenie biegłego oznacza dwie konkretne rzeczy: nawyk ustalania faktów na podstawie dowodów, a nie zapewnień, oraz umiejętność prowadzenia dokumentacji, która obroni się później — w rozmowie z wykonawcą, przed ubezpieczycielem, przed instytucją finansującą lub w postępowaniu.
Projektuje i wdraża systemy bezpieczeństwa dla jednych z największych korporacji na świecie. Pracuje na rozwiązaniach czołowych dostawców, a jego kompetencje potwierdzają liczne certyfikaty producenckie i branżowe. Prowadzi również szkolenia z cyberbezpieczeństwa.
Wnosi perspektywę, której na budowie zwykle brakuje: patrzy na powstającą infrastrukturę tak, jak spojrzałby na nią napastnik — szukając najkrótszej drogi do środka, a nie potwierdzenia, że wszystko zamontowano zgodnie z projektem.
Jedna osoba odpowiada za poprawność systemów, serwerów i sieci, druga za odporność całości na atak. Żaden z tych obszarów nie jest oceniany „przy okazji”.
Każda poważniejsza uwaga przechodzi przez dwie pary oczu, zanim trafi do wykonawcy. To ogranicza zarówno przeoczenia, jak i uwagi niezasadne.
W okresach, gdy uruchamianych jest wiele systemów naraz, dwie osoby prowadzą kilka wątków jednocześnie, bez wydłużania harmonogramu odbiorów.
Nie wykonujemy wdrożeń, nie sprzedajemy sprzętu i nie jesteśmy powiązani z żadnym dostawcą. Jedyną stroną, której interes reprezentujemy, jest Inwestor.
INFO-KAN została założona przez prof. dr. hab. Jana Kanię. Firma prowadzi nadzór inwestorski nad bezpieczeństwem systemów IT/OT, audyty, testy bezpieczeństwa oraz szkolenia z cyberbezpieczeństwa.
Nadzór kończy się kompletem dokumentów, które służą czemuś konkretnemu — przy odbiorze, w eksploatacji i w rozmowie z instytucjami.
Przenosi obowiązek zabezpieczenia systemów na wykonawcę i czyni go warunkiem odbioru, zamiast tematem sporu po fakcie.
Pełny obraz tego, co jest podłączone, w jakiej wersji i z jakim dostępem. Punkt wyjścia dla eksploatacji i dla każdej późniejszej zmiany.
Uporządkowany obraz tego, co było nie tak i kto to naprawił — a zarazem dowód sprawowanego nadzoru.
Pomoc w konfiguracji po stronie wykonawcy lub firmy serwisowej, bez dodatkowego wynagrodzenia. Uwaga zostaje usunięta, a nie tylko zgłoszona.
Potwierdzenie, że zabezpieczenia działają w praktyce, a nie tylko w dokumentacji.
Podstawa do decyzji o przyjęciu prac i o rozliczeniu wykonawców.
Potwierdzenie, że uwagi zostały faktycznie usunięte, a nie jedynie odhaczone.
Uporządkowany start dla zespołu lub firmy przejmującej obiekt, zamiast poznawania jego budowy metodą prób i błędów w trakcie awarii.
Obiekt startuje z infrastrukturą sprawdzoną i opisaną, a nie z listą spraw „do uporządkowania w wolnej chwili” — czyli nigdy, bo od dnia uruchomienia liczy się produkcja.
Zmiana konfiguracji na etapie budowy to kwestia decyzji i kilku godzin pracy wykonawcy. Ta sama zmiana w pracującym obiekcie oznacza okno postojowe i negocjacje z wykonawcą, który zakończył już kontrakt.
Wymagania postawione na starcie i weryfikowane w trakcie realizacji znacząco ograniczają pole do sporów przy odbiorach i do dopłat za „prace dodatkowe”.
Udokumentowany nadzór jest coraz częściej przedmiotem pytań przy zawieraniu polis, przy finansowaniu inwestycji i przy umowach przyłączeniowych. W razie kontroli liczy się nie tylko to, jakie zabezpieczenia zastosowano, ale czy da się wykazać należytą staranność.
Ustalenia z pierwszego obiektu stają się standardem portfela. To jedyny moment, w którym seryjność budowy działa na korzyść bezpieczeństwa, a nie przeciwko niemu.
Zakres dopasowujemy do etapu, na jakim jest obiekt, i do liczby systemów. Sposób sprawdzania pozostaje ten sam — różni się kolejność i okno czasowe, w którym można coś jeszcze zmienić.
Obiekt na etapie projektowania lub wczesnej realizacji
Wszystkie pięć etapów Ścieżki A, wsparcie przy wdrożeniu zaleceń, retest i przekazanie dokumentacji do eksploatacji
Prace budowlane zaawansowane, automatyka i systemy dopiero wchodzą na obiekt
Etapy 3–5: bieżąca kontrola konfiguracji, testy weryfikacyjne przed uruchomieniem, raport końcowy i retest
Obiekt już działa, brak pełnej wiedzy o stanie warstwy logicznej i o tym, kto ma dostęp
Cztery kroki Ścieżki B: inwentaryzacja, ocena stanu, plan naprawczy dopasowany do okien serwisowych i weryfikacja wykonania
Kilka lub kilkanaście obiektów jednego inwestora, zbudowanych według zbliżonego wzorca
Szczegółowe badanie pierwszego obiektu, lista kontrolna dla pozostałych i wspólny standard bezpieczeństwa dla całego portfela
Wymagania, które przychodzą z zewnątrz
Nowelizacja ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, wdrażająca dyrektywę NIS2, weszła w życie 3 kwietnia 2026 roku. Wytwarzanie energii elektrycznej oraz transport należą do sektorów objętych regulacją, a podmioty dzielą się na kluczowe i ważne.
Podmioty spełniające kryteria składają wniosek o wpis w terminie wskazanym w przepisach przejściowych. Dla podmiotów, które spełniały je w dniu wejścia w życie nowelizacji, jest to 3 października 2026 roku.
Trzeba mieć wdrożone i opisane środki bezpieczeństwa, a nie wyłącznie działającą instalację. Liczy się możliwość wykazania, co i kiedy sprawdzono.
Procedurę i osoby odpowiedzialne trzeba mieć ustalone, zanim cokolwiek się wydarzy. Terminy liczą się w godzinach, nie w dniach.
Odpowiada się także za bezpieczeństwo rozwiązań dostarczonych przez wykonawców i integratorów. W praktyce oznacza to zapisy umowne i weryfikację przy odbiorze.
Nadzór nad wdrożeniem środków bezpieczeństwa jest obowiązkiem organów zarządzających, a nie kwestią delegowaną w całości na obsługę informatyczną.
Status konkretnego podmiotu nie zawsze jest oczywisty. Ustawa wymienia określone rodzaje działalności, a kryterium wielkości bywa spełnione lub nie w zależności od struktury grupy i skali działania. Ostateczną kwalifikację prawną należy potwierdzić z doradcą prawnym. Nie sprzedajemy tu pewności, której nie mamy.
Z naszej perspektywy istotne jest co innego: wymagania i tak przychodzą do inwestora drugą drogą — umowną. Operator sieci, klient korporacyjny, przewoźnik, bank finansujący i ubezpieczyciel coraz częściej pytają o to samo, niezależnie od tego, jaki status wynika z ustawy. A jeśli obiekt powstaje z udziałem środków publicznych lub unijnych, pytanie o należytą staranność pojawia się jeszcze wcześniej. Dokumentacja przygotowana raz odpowiada na wszystkie te pytania.
Nadzór nad bezpieczeństwem systemów IT/OT — bez owijania w bawełnę.
Audyt jest zdjęciem stanu w jednym momencie i zwykle kończy się dokumentem z listą uwag, którą Inwestor musi potem samodzielnie wyegzekwować. Nadzór jest procesem prowadzonym równolegle z realizacją: wymagania stawiamy na starcie, kontrolujemy konfigurację w miarę uruchamiania kolejnych systemów, a wdrożenie naszych zaleceń mieści się w cenie usługi. Różnica jest praktyczna — uwaga zostaje faktycznie usunięta, a nie tylko odnotowana. Dlatego mówimy o nadzorze, nie o audycie.
Najczęściej inwestor lub spółka celowa, czasem generalny wykonawca, który chce mieć pewność co do zakresu dostarczanego przez podwykonawców teletechnicznych. To nie jest usługa dla działu IT: dział IT zwykle zajmuje się środowiskiem biurowym i przejmuje obiekt dopiero w chwili uruchomienia, więc rzadko ma realną możliwość zatrzymania odbioru systemu zamówionego wcześniej, na warunkach ustalonych bez jego udziału.
Najkorzystniej na etapie projektowania albo wczesnej realizacji, bo wtedy wymagania trafiają do specyfikacji i nie kosztują nic poza zapisem w dokumencie. Czas trwania zależy od wariantu: nadzór pełny towarzyszy budowie od projektu do uruchomienia, nadzór od etapu uruchamiania systemów obejmuje ostatnie trzy etapy, a przegląd obiektu pracującego jest zamkniętym zadaniem rozliczanym ryczałtem. Pracujemy też z obiektami, które już działają od lat.
Nie powinien i nie ma takiego celu. Pracujemy równolegle z realizacją, a nie po jej zakończeniu, więc uwagi pojawiają się wtedy, gdy wykonawca jeszcze pracuje na obiekcie i może je zamknąć od ręki. W okresach szczytu, gdy uruchamianych jest wiele systemów naraz, dwie osoby prowadzą kilka wątków jednocześnie. Największym ryzykiem dla harmonogramu jest sytuacja odwrotna: kontrola przeprowadzona na samym końcu, która wykrywa błędy w momencie, gdy terminy są już napięte.
Każda poważniejsza uwaga przechodzi przez dwie pary oczu, zanim trafi do wykonawcy, co ogranicza zarówno przeoczenia, jak i uwagi niezasadne. Opieramy się na dowodach: pliku konfiguracyjnym, wyniku testu albo zapisie zdarzeń, a nie na wrażeniu. Jeśli wykonawca ma rację, wycofujemy uwagę i tak ją opisujemy w rejestrze. Jeśli pozostaje spór merytoryczny, Inwestor dostaje od nas jasne stanowisko wraz z opisem ryzyka i podejmuje decyzję, dysponując obiema wersjami.
Ustalamy je z góry, przed rozpoczęciem prac: ryczałtem za etap lub za obiekt, albo w formie miesięcznego zaangażowania na czas trwania realizacji. W każdym wariancie wsparcie przy wdrożeniu zaleceń mieści się w uzgodnionym wynagrodzeniu i nie jest osobno fakturowane. Przy obiektach w budowie rekomendujemy powiązanie naszych potwierdzeń z procedurą odbiorów i harmonogramem płatności — nadzór ma wtedy realny skutek.
Ścieżka A dotyczy obiektu w budowie i ma pięć etapów: wymagania, przegląd projektów, bieżąca kontrola konfiguracji, testy weryfikacyjne i raport końcowy z retestem. Ścieżka B dotyczy obiektu pracującego i ma cztery kroki, bo zmienia się kolejność: zamiast stawiać wymagania, ustalamy najpierw stan faktyczny, ponieważ w praktyce nikt go nie zna w całości. Dopiero na tej podstawie powstaje plan naprawczy dopasowany do okien serwisowych.
Tak. Mamy siedzibę w Szczecinie, ale nadzór prowadzimy przy obiektach w całym kraju, a przy portfelach rozproszonych geograficznie jest to reguła, a nie wyjątek. Znaczna część pracy — przegląd dokumentacji, analiza eksportów konfiguracji, weryfikacja widoczności obiektu z internetu, testy zdalne — odbywa się bez wyjazdu. Na miejscu pojawiamy się tam, gdzie jest to niezbędne: przy audycie sieci bezprzewodowej w warunkach docelowych, przy testach podziału sieci i przy odbiorach.
Wiedza
Rozbieramy publiczne raporty z incydentów na czynniki pierwsze i pokazujemy, które decyzje przy uruchamianiu systemów przesądziły o wyniku.
Pełne opracowanie
Przygotowaliśmy trzy szczegółowe opracowania: dla farm wiatrowych i fotowoltaicznych, dla obiektów hotelowych oraz dla terminali intermodalnych. Każde opisuje udokumentowane incydenty w danej branży, pełną listę obszarów objętych kontrolą, przebieg nadzoru i warianty współpracy.
Nadzór inwestorski nad bezpieczeństwem systemów IT/OT
Dokument PDF. Dane wykorzystujemy wyłącznie do kontaktu w sprawie tego zapytania.
Dziękujemy. Link jest aktywny przez 30 minut. Jeśli pojawią się pytania po lekturze, chętnie na nie odpowiemy.
Pobierz PDFProponujemy spotkanie robocze z osobami odpowiedzialnymi za projekt lub eksploatację. Przejdziemy przez listę systemów planowanych w obiekcie albo już w nim pracujących i ustalimy, które z nich powinny zostać objęte nadzorem oraz co dla każdego z nich oznacza „sprawdzony”. Na tej podstawie przygotujemy szczegółowy zakres i harmonogram.
Zamiast szukać samodzielnie — powiedz, czego potrzebujesz, a wskażę najlepsze rozwiązanie IT dla Twojej firmy.
Zacznij rozmowęUżywamy plików cookies, aby zapewnić prawidłowe działanie strony. Cookies analityczne pomagają nam ją ulepszać. Możesz zaakceptować wszystkie lub wybrać tylko niezbędne. Polityka prywatności
Konieczne do działania strony. Zapamiętują preferencje cookies i wybrany język.
Google Analytics — pomagają nam zrozumieć jak użytkownicy korzystają ze strony, aby ją ulepszać.